Ktokolwiek zetknie się z historią Harcerskich Szkół Instruktorskich z lat 30-tych ulegnie fascynacji ogromem ich twórczego dorobku wychowawczego i praktycznego wkładu we współczesną polską pedagogikę, psychologię i socjologię oraz w tworzenie i rozwój placówek opiekuńczo-wychowawczych i wychowawczo-leczniczych dla dzieci. Efekty ich zaledwie kilkuletniej działalności są imponujące. Czas budowy i rozwoju Harcerskich Szkół Instruktorskich na Buczu, w Nierodzimiu i Górkach Wielkich przypada na lata 1931‒1939. Działo się to w atmosferze ogólnego zapału do tworzenia po latach okupacji ojczyzny wolnej i zamożnej, ale też uczciwej i sprawiedliwej. Zapał ten ogarniał zarówno elity intelektualne, jak i szerokie rzesze całego społeczeństwa, szczególnie ludzi młodych, pragnących zrealizować swe ambitne marzenia i plany. Probierzem patriotyzmu stała się dla nich służba społeczna wyrażana poświęceniem i wytężoną pracą dla kraju – w ZHP przystosowaniem form służby harcerskiej do potrzeb występujących w kraju i jego poszczególnych regionach. W tym też czasie, władze państwowe i szkolne, widząc znaczące efekty i skuteczność harcerskiej metody w wychowaniu patriotycznym młodzieży, zachęcały harcerstwo do wzrostu ilościowego organizacji i stwarzały mu ku temu sprzyjające warunki rozwoju.
(hm. Krystyna Wójcicka, „Harcerskie Szkoły Instruktorskie. Bucze, Nierodzim, Górki Wielkie” [w:] „Aby przypomnieć Zapomniane”, 2013, s. 32-33)