grodeckaEwa Grodecka (1904‒1973) ‒ wybitna instruktorka i działaczka harcerska, harcmistrzyni. Służbę harcerską rozpoczęła w 1921 roku, w którym po obozie drużynowych założyła XV Warszawską Drużynę Harcerek. W 1922 roku organizatorka Harcerstwa w Utracie i Komendantka V Hufca Mazowieckiego. W latach 1927–1928 pełniła obowiązki komendantki Chorągwi Mazowieckiej Harcerek. Studiowała w Warszawie i we Lwowie, gdzie w 1931 roku uzyskała doktorat z historii wychowania. Od 1930 roku była członkiem Głównej Kwatery Harcerek. W latach 1930–1932 i 1938–1939 była redaktorem odpowiedzialnym pisma instruktorek harcerskich „Skrzydła”. Od lipca 1932 roku do końca 1935 pracowała w Szkole Instruktorek na Buczu. Była inicjatorką serii wydawniczej szkoły (m.in.: „Biblioteczka Harcerska” i „Zagadnienia Instruktorskie” ukazujące się nakładem wydawnictwa Na Tropie). Po przeniesieniu do pracy w Wojskowym Biurze Historycznym w Warszawie, była członkiem Głównej Kwatery Harcerek, zastępczynią Naczelniczki, kierowniczką Wydziału Organizacyjnego oraz kierowała czytelnią i poradnią GKH. W czasie okupacji była oficerem AK, członkiem Pogotowia Harcerek, kierowniczką domów dziecięcych i młodzieżowych w Skolimowie i Warszawie. Brała udział w Powstaniu Warszawskim; po jego upadku zorganizowała w Piastowie schronisko dla dzieci. Po wojnie uczestniczyła w organizowaniu opieki nad osieroconymi dziećmi, pracowała w Związku Niewidomych. Ostatnie lata poświęciła pracy pisarskiej. Pozostawiła dużą, wartościową spuściznę pisarską (w tym: „Pierwsze ćwierćwiecze Harcerstwa Żeńskiego. Materiały do historii”, część I, Warszawa 1937, część II–IV, Warszawa 1938). Cieszyła się olbrzymim autorytetem wśród harcerek. Zmarła tragicznie w Warszawie. Zob. ibidem, Agnieszka Jadwiga Grodecka, „Harcerska Szkoła…”, s. 7; ibidem, „Leksykon Harcerstwa”, s. 110

(źródło: http://www.zhppgk.org)

POWRÓT