Pedagogika Kamyka

Pedagogiczne zainteresowania Aleksandra Kamińskiego rozwijały się przede wszystkim w okresie jego intensywnej działalności w Nierodzimiu, a następnie w Górkach Wielkich w latach 30-tych. To tutaj, jako kierownik szkół instruktorskich, zdobywał znaczące doświadczenia z zakresu metodyki pracy zuchowej oraz kształcenia instruktorów ZHP. W latach 1935–1939 monitorował zainicjowany przez siebie eksperyment pedagogiczny w Szkole Podstawowej nr 1 w Mikołowie. Prawdziwym sprawdzianem jego intuicji pedagogicznej okazał się jednak czas tuż po wybuchu II wojny światowej. Jako wychowawca harcerski kształcił szeregi młodych ludzi w konspiracyjnej Warszawie. Dodawał im sił. Podbudowywał morale. To w tym czasie najpełniej, a zarazem i najtragiczniej, zrealizowała się jego szkoła dzielności.

Dzięki swoim obserwacjom i doświadczeniom z lat międzywojennych Kamiński stworzył metodę zuchową, która następnie ewoluowała w metodę harcerską. W ramach terminu tego kryło się planowe postępowanie nauczyciela, mającego za sobą przeżycia harcerskie, który przez podział klasy na gromadki, stosowanie w nauczaniu zabaw i sprawności oraz wytworzenie w klasie atmosfery życzliwości, pogody, przedsiębiorczości i samowychowania dąży do uaktywnienia wszystkich sił duchowych młodzieży, poruszonych przez jej najgłębsze zainteresowania, co w konsekwencji doprowadzi do ujawnienia i rozwijania każdego chłopca i dziewczynę ich walorów moralnych i społecznych oraz uzdolnień umysłowych, technicznych, artystycznych (definicja przywołana za W. Ciczkowski, „Dziedzictwo pedagogiczne Aleksandra Kamińskiego”, wyd. Adam Marszałek, Toruń 1996).

Więcej o pedagogice Kamińskiego tutaj.