JordanownaWanda Jordanówna zam. Łowińska (1900–1959) – harcmistrzyni, komendantka Górnośląskiej/Śląskiej Chorągwi Żeńskiej (1922–1926), komendantka Górnośląskiej/Śląskiej Chorągwi Męskiej (1922–1928), przewodnicząca Zarządu Oddziału Śląskiego ZHP (1927–1934). W 1914 roku rozpoczęła naukę w niemieckim gimnazjum żeńskim w Bytomiu, w którym zdała maturę w 1918 roku. W roku 1920 wzięła czynny udział w pracach Polskiego Komitetu Plebiscytowego na Górnym Śląsku jako pracownica sekcji towarzystw kulturalno-oświatowych. Tutaj zetknęła się z działaczami harcerskimi przybyłymi na Śląsk do pracy plebiscytowej. 30 VII 1920 r. wzięła udział w zebraniu instruktorek i instruktorów harcerskich, na którym ustalono wytyczne pracy harcerskiej na Górnym Śląsku i powołano do życia Inspektorat Harcerski Okręgu Górnego Śląska. Do harcerstwa prawdopodobnie wstąpiła w 1920 roku. We wrześniu 1922 roku Naczelnictwo ZHP mianowało Wandę Jordanównę, niezależnie od sprawowanej już funkcji, komendantką Górnośląskiego Oddziału Męskiego. W ten sposób została zwierzchniczką całego śląskiego harcerstwa, zastępując na tym stanowisku dotychczasowego harcerskiego inspektora okręgowego Jana Przybyłę. Było to związane z innym kierunkiem działalności, w którym dominowała praca nad zespoleniem Śląska i Ślązaków z Macierzą, polską kulturą i gospodarką. W lipcu 1922 roku podjęła pracę zawodową w Śląskim Urzędzie Wojewódzkim, gdzie pracowała do wybuchu wojny. Zatrudnienie to umożliwiało jej dobre warunki do działalności w harcerstwie. Władze wojewódzkie wspomagały działalność polskich organizacji społecznych, w tym harcerstwa na Śląsku. Wanda Jordanówna potrafiła te warunki wykorzystać. W oficjalnych i służbowych kontaktach występowała zawsze w pełnym umundurowaniu harcerskim, co dodawało prestiżu młodej jeszcze wówczas organizacji i pozytywnie wpływało na młodzież. Była wzorem do naśladowania. Z dniem 25 IV 1928 roku przekazała funkcję komendanta chorągwi hm. Marianowi Łowińskiemu, kończąc ponad pięcio i pół letni okres kierowania harcerstwem męskim na Śląsku. Kiedy w połowie 1928 roku Zarząd Śląskiego Oddziału ZHP zakupił folwark Bucze w Górkach Wielkich z inicjatywy Jordanówny podjęto przebudowę starej obory na piętrowy, nowoczesny budynek – siedzibę wzorowego harcerskiego ośrodka szkoleniowego. Projekt opracował w 1929 r. M. Łowiński, który następnie wraz z W. Jordanówną nadzorował przebudowę budynku. Roboty ukończono w 1930 roku. W 1929 roku harcerstwo śląskie zajmowało trzecie miejsce pod względem liczby, ustępując tylko chorągwiom warszawskiej i wielkopolskiej. Jordanówna utrzymywała stałe kontakty z harcerstwem w Niemczech. Odwiedzała drużyny, uczestniczyła w harcerskich uroczystościach, zjazdach, zlotach i walnych zebraniach, występując na nich oficjalnie jako delegatka ZHP. 5 VI 1932 roku wstąpiła w związek małżeński z Marianem Łowińskim. Państwo młodzi wystąpili w harcerskich mundurach. Ślubu udzielił im proboszcz „harcerskiej” parafii w Górkach Wielkich, a świadkami byli były i aktualny Przewodniczący ZHP dr Tadeusz Strumiłło i dr Michał Grażyński. Drużbował ówczesny komendant Śląskiej Chorągwi Męskiej hm. Jan Grzbiela. Weselne przyjęcie przygotowano w ogrodzie harcerskiej stanicy na Buczu. W lutym 1937 r. została członkiem Kuratorium Harcerskiego Ośrodka Bucze w Górkach Wielkich. 30 X 1937 r. objęła w komendzie chorągwi referat obozowy, a 27 III 1938 r. wybrano ją ponownie w skład Zarządu Okręgu. W 1939 roku brała udział w działalności Pogotowia Harcerek. Działała konspiracyjnie w czasie wojny. Po wojnie podjęła pracę kierowniczki administracyjnej szpitala dziecięcego w Katowicach-Załężu. Podobnie jak wielu innych przedwojennych instruktorów nie wróciła do pracy w harcerstwie. Na pewno zaważyły tu względy ideologiczne i jej głęboka religijność.

(źródło: Harcerski Słownik Biograficzny; http://muzeumharcerstwa.pl/strefa-druynowego/biogramy)